Bruksizm to parafunkcyjna aktywność mięśni żucia, w której dochodzi do zaciskania i/lub zgrzytania zębami. W praktyce pacjenci (lub ich domownicy) często zauważają ten problem przede wszystkim podczas snu, bo wtedy dźwięk zgrzytania jest słyszalny, a rano mogą pojawiać się objawy przeciążeniowe (np. uczucie zmęczenia mięśni, napięcie w okolicy żuchwy). Dlatego odpowiedź "zaciskaniem i zgrzytaniem zębów podczas snu." trafnie opisuje najbardziej klasyczny, podstawowy obraz bruksizmu.
Pozostałe propozycje nie pasują do wczesnego bruksizmu:
- "przesunięciami zębowymi w kierunku luki." – taki ruch zębów jest typowy dla sytuacji po utracie zęba (migracje, przechylenia), a nie jako bezpośredni, podstawowy objaw parafunkcji.
- "kompensacyjnym przerostem języka." – przerost lub powiększenie języka (makroglosja) wiąże się z innymi stanami ogólnymi lub miejscowymi i nie stanowi typowego objawu bruksizmu.
- "zmianami zanikowymi podłoża kostnego szczęki i żuchwy." – zaniki kości wyrostków zębodołowych są charakterystyczne m.in. dla długotrwałych braków zębowych i przebudowy podłoża protetycznego; nie są podstawowym, wczesnym objawem bruksizmu.
Z perspektywy technika dentystycznego wiedza o bruksizmie jest ważna, bo parafunkcje zwiększają ryzyko: przyspieszonego starcia, pęknięć ceramiki, odcementowań, przeciążeń uzupełnień oraz problemów z akceptacją nowych prac protetycznych. W praktyce często skutkuje to koniecznością wykonania (na zlecenie lekarza) szyny okluzyjnej/relaksacyjnej oraz dobrania rozwiązań bardziej odpornych na przeciążenia.
Warto pamiętać, że w nowszych ujęciach rozróżnia się bruksizm senny i bruksizm w czuwaniu, ale niezależnie od podziału rdzeniem zjawiska pozostaje zaciskanie i/lub zgrzytanie zębami.
