Proteza mioelektryczna to proteza kończyny górnej, w której sterowanie ruchem elementu roboczego (np. dłoni, chwytaka) odbywa się na podstawie sygnałów bioelektrycznych mięśni (EMG). W praktyce oznacza to, że w leju/proksymalnej części protezy znajdują się elektrody zbierające aktywność mięśni kikuta, a następnie sygnał jest przetwarzany przez elektronikę sterującą, która uruchamia napęd.
Odpowiedź "Mioelektrycznej." jest poprawna, jeżeli schemat przedstawia typowe elementy takiego układu: elektrody przy kontakcie z kikutem, tor sygnałowy do sterownika oraz zasilanie i element wykonawczy (napęd) odpowiedzialny za chwyt.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "Mechanicznej." – protezy mechaniczne kończyny górnej są zwykle sterowane ruchem innych części ciała przez system cięgien/linki i uprząż. W schematach dominują elementy przeniesienia siły (cięgna, dźwignie), a nie tor EMG z elektrodami i elektroniką.
- "Kosmetycznej." – proteza kosmetyczna jest zasadniczo bierna: jej podstawowym celem jest odtworzenie kształtu i wyglądu. Nie wymaga układu sterowania napędem ani elementów do zbierania sygnałów z mięśni.
- "Elektrycznej." – samo określenie napędu jako elektrycznego jest zbyt ogólne. Proteza może mieć napęd elektryczny, ale kluczową cechą protezy mioelektrycznej jest sposób sterowania (EMG). Jeśli schemat wskazuje na elektrody i przetwarzanie sygnału mięśniowego, właściwsze jest rozpoznanie jej jako mioelektrycznej, a nie ogólnie "elektrycznej".
Wskazówka egzaminacyjna: przy schematach szukaj elementów, które odróżniają typy protez. Elektrody + tor sygnału do sterownika to typowy trop dla protezy mioelektrycznej, natomiast linki/uprząż – dla mechanicznej, a brak napędu i elektroniki – dla kosmetycznej.
