W kodowaniu liniowym istotne jest, ile bitów informacji przenosi pojedynczy symbol (stan sygnału) oraz ile różnych poziomów sygnału potrafimy rozróżnić w torze. Jeśli pytanie mówi, że kolejne 2-bitowe sekwencje są kodowane w jeden z czterech możliwych poziomów amplitudy, to opisuje dokładnie sytuację "2 bity na 1 symbol" oraz "4 poziomy amplitudy".
Odpowiedź "2B1Q" pasuje do tej definicji: nazwa wskazuje mapowanie 2 Binary (2 bity) na 1 Quaternary (1 symbol czteropoziomowy). Ponieważ 2 bity mają 4 możliwe kombinacje (00, 01, 10, 11), mogą być reprezentowane przez cztery różne poziomy amplitudy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "Manchester" to kod, w którym informacja jest związana z przejściem w środku bitu (samozsynchronizowanie). Jest kojarzony z przebiegiem dwustanowym i regułą przejść, a nie z mapowaniem 2 bitów na 4 amplitudy.
- "NRZ-M" (odmiana NRZ) opiera się na obecności lub braku zmiany stanu w zależności od bitu. Nadal typowo wykorzystuje dwa stany sygnału i nie realizuje założenia "2 bity → 4 poziomy amplitudy".
- "CMI" jest kodem z regułami przejść/znaków, stosowanym dla zapewnienia własności synchronizacyjnych. Nie jest to prosty schemat czteropoziomowy kodujący każdą 2-bitową sekwencję w jeden z czterech poziomów amplitudy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "2-bitowe sekwencje" i "cztery poziomy amplitudy", szukaj kodu wielopoziomowego odpowiadającego relacji 2 bity → 4 poziomy, czyli właśnie 2B1Q.
