W składowaniu rzędowym (w układzie rzędów regałów rozdzielonych korytarzami) kluczową korzyścią jest bezpośredni dostęp do każdej jednostki składowania. Oznacza to, że operator może podejść (lub dojechać) do konkretnej lokalizacji bez konieczności przestawiania innych jednostek. Taka cecha sprzyja kompletacji oraz obsłudze dużej liczby indeksów asortymentowych.
Jednocześnie układ rzędów wymaga wydzielenia korytarzy roboczych i komunikacyjnych. Korytarze nie są miejscem składowania, więc obniżają zagęszczenie upakowania. W praktyce daje to niepełne wykorzystanie powierzchni magazynu w porównaniu z rozwiązaniami, w których ogranicza się liczbę korytarzy (np. składowanie blokowe), kosztem gorszego dostępu.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie: "bezpośredni dostęp do każdej jednostki i niepełne wykorzystanie powierzchni".
Pozostałe propozycje są mylące z dwóch powodów:
- Stwierdzenia o dobrym wykorzystaniu powierzchni stoją w sprzeczności z koniecznością utrzymania korytarzy, które "zjadają" część powierzchni.
- Sformułowanie "konieczne zastosowanie zasady FIFO" jest zbyt kategoryczne: FIFO zależy od organizacji przyjęć i wydań oraz przypisania lokalizacji, a nie zawsze jest bezwzględnie narzucone przez sam fakt istnienia regałów półkowych. W wielu układach rzędowych FIFO może być realizowane, ale nie jest to jedyna możliwa zasada.
- Opcja o utrudnionym dostępie do każdej jednostki nie pasuje do idei składowania rzędowego w regałach, gdzie właśnie dąży się do dostępu do każdej lokalizacji bez przestawiania innych jednostek.
Na egzaminie warto zapamiętać zależność: większa dostępność = zwykle gorsze wykorzystanie powierzchni, bo rośnie udział korytarzy i przestrzeni operacyjnej.
