Metoda potokowa (liniowa) to sposób organizacji pracy typowy dla produkcji powtarzalnej i seryjnej, w tym dla wielu procesów wytwarzania odzieży. Jej istotą jest rozdzielenie całego procesu na wiele prostszych, powtarzalnych operacji oraz przypisanie tych operacji do kolejnych stanowisk pracy ułożonych zgodnie z technologiczną kolejnością wykonania.
Dlatego poprawne są cechy: "Duży podział pracy i ustalony rytm pracy." Duży podział pracy oznacza, że jedna osoba lub jedno stanowisko wykonuje ograniczony zakres czynności (np. konkretne przeszycie, obrzucenie krawędzi, doszycie elementu). Ustalony rytm (takt) pracy oznacza, że tempo stanowisk jest planowane tak, aby kolejne operacje "nadążały" za sobą, a półprodukt przemieszczał się w przewidywalnym cyklu.
Pozostałe odpowiedzi są mylące z następujących powodów:
- "Przepływowość produkcji i brak podziału pracy." Przepływowość jest skojarzeniem z potokiem, ale "brak podziału pracy" stoi w sprzeczności z ideą linii potokowej. W potoku podział pracy jest zwykle wyraźny, bo operacje są rozdzielone na stanowiska.
- "Ustalony rytm pracy i przedmiotowy podział pracy." Ustalony rytm pasuje do potoku, jednak "przedmiotowy podział pracy" sugeruje organizację bardziej zorientowaną na wyrób/komplet czynności dotyczących danego obiektu, a nie na drobne, ściśle wyodrębnione operacje stanowiskowe. To miesza pojęcia i może kierować w stronę innej metody organizacji.
- "Przedmiotowy podział pracy i specjalizacja przedmiotowa." To opis bardziej pasujący do układu, w którym stanowiska lub zespoły odpowiadają za określone wyroby/rodziny wyrobów (lub całe fragmenty procesu dla danego przedmiotu), a nie do klasycznej linii potokowej z rytmem i podziałem na operacje.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: potok = operacje w kolejności + specjalizacja stanowisk + takt (rytm). Jeżeli w odpowiedzi pojawia się "brak podziału pracy" albo mieszanie podziału przedmiotowego z potokowym, to jest to sygnał ostrzegawczy, że zestaw cech jest niespójny.
