W okresie rekonwalescencji po zapaleniu płuc (w tym po procesach obejmujących oskrzela) kluczowym celem postępowania usprawniającego jest poprawa wentylacji i ułatwienie usuwania zalegającej wydzieliny. Zaleganie wydzieliny w drogach oddechowych może utrudniać oddychanie, sprzyjać kaszlowi oraz przedłużać powrót do pełnej sprawności. Dlatego za właściwy cel uznaje się udrożnienie drzewa oskrzelowego, czyli wspieranie "toalety" oskrzeli poprzez działania ułatwiające ewakuację wydzieliny i poprawę komfortu oddychania.
Odpowiedź "pobudzenie układu nerwowego" nie opisuje celu typowego dla pracy z pacjentem po chorobie płuc. W usprawnianiu oddechowym nie dąży się do pobudzenia jako celu samego w sobie, lecz do poprawy funkcji oddechowej i tolerancji wysiłku.
Stwierdzenie "intensywne przekrwienie płuc" jest mylące. Płuca nie są celem masażu w sensie wywoływania zamierzonego przekrwienia; pożądane jest raczej bezpieczne wspomaganie mechaniki oddychania i oczyszczania dróg oddechowych, a nie nasilanie zjawisk, które pacjent mógłby odczuwać jako pogorszenie.
Odpowiedź "zmniejszenie elastyczności klatki piersiowej" jest sprzeczna z logiką rehabilitacji. W praktyce dąży się do poprawy ruchomości klatki piersiowej oraz bardziej ekonomicznego toru oddechowego, a nie do ograniczania elastyczności.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: w schorzeniach i po schorzeniach układu oddechowego priorytetem jest drożność dróg oddechowych i efektywny kaszel/odkrztuszanie, natomiast cele typowe dla masażu ogólnego (np. pobudzanie) są drugorzędne i zależą od wskazań.
