Modyfikowanie asfaltu polimerami stosuje się po to, aby poprawić zachowanie lepiszcza i całej mieszanki mineralno-asfaltowej w warunkach obciążeń ruchem oraz zmian temperatury. Polimery mogą zwiększać sprężystość i odporność na deformacje w wysokich temperaturach oraz poprawiać właściwości w niższych temperaturach, co przekłada się na trwałość nawierzchni.
Odpowiedź "ścieranie" jest wskazana jako ta, której nie zwiększa się w sposób będący typowym, głównym celem modyfikacji polimerami. Zużycie przez ścieranie (ubytek materiału z powierzchni) jest w dużym stopniu kształtowane przez rodzaj i jakość kruszywa, uziarnienie, teksturę oraz odporność kruszywa na polerowanie i rozdrabnianie. Sama zmiana właściwości lepiszcza nie jest tu zwykle kluczowym czynnikiem docelowym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne jako "niebędące celem"?
- "odkształcenia trwałe" – jednym z najczęstszych powodów stosowania asfaltów modyfikowanych jest ograniczanie koleinowania, czyli trwałych deformacji warstwy asfaltowej pod wpływem obciążeń i temperatur.
- "zmęczenie" – poprawa elastyczności i odporności na cykliczne obciążenia może wydłużać trwałość zmęczeniową, czyli opóźniać powstawanie spękań zmęczeniowych.
- "pękanie" – modyfikacja może wspierać odporność na spękania, zwłaszcza związane z niską temperaturą lub z powtarzalnymi obciążeniami, ponieważ lepiszcze jest mniej kruche i lepiej "pracuje".
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawiają się polimery w asfalcie, najczęściej myśl o koleinowaniu, spękaniach i zmęczeniu. Gdy mowa o ścieraniu, rozważ przede wszystkim wpływ kruszywa i makro-/mikrotekstury.
