W komutacji łączy (circuit switching) przed rozpoczęciem właściwej transmisji następuje zestawienie połączenia, czyli utworzenie dedykowanej drogi (toru) przez kolejne węzły sieci. Zasoby na tej drodze są w pewnym sensie "zarezerwowane" dla danej relacji komunikacyjnej, co daje użytkownikom trwały kanał komunikacyjny na czas trwania połączenia.
Skutkiem takiego podejścia są stałe, przewidywalne parametry transmisji (np. stabilne pasmo dla połączenia, brak zmienności wynikającej z kolejkowania pakietów typowej dla sieci pakietowych). Z tego powodu jako cechę charakterystyczną wskazuje się "wysoką jakość transmisji, stałe parametry oraz trwały kanał komunikacyjny".
Pozostałe odpowiedzi opisują właściwości typowe dla transmisji pakietowej lub dla konkretnych technologii warstwy łącza danych:
- "możliwość wykrywania uszkodzonych pakietów" – wykrywanie uszkodzeń wynika z mechanizmów kontroli błędów (np. sum kontrolnych) w protokołach i nie jest cechą samej komutacji łączy.
- "możliwość usuwania błędnych ramek w węzłach komutacyjnych" – odrzucanie ramek to funkcja urządzeń i protokołów warstwy łącza danych (przełączanie ramek), a nie definicyjna cecha komutacji łączy.
- "stała długość komutowanych ramek" – stała długość jednostek danych występuje w niektórych metodach (np. podejścia komórkowe), ale nie opisuje komutacji łączy, która koncentruje się na zestawieniu toru, a nie na "ramkach o stałej długości".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa trwały kanał, zestawienie połączenia, rezerwacja zasobów i stałe parametry, najczęściej chodzi właśnie o komutację łączy, a nie o sieci pakietowe.
