W tynkowaniu kluczowe jest właściwe przygotowanie podłoża. Podłoże o zbyt dużej chłonności (często nazywane też "ssącym") zbyt szybko odbiera wodę z zaprawy tynkarskiej. Skutkiem może być osłabione wiązanie, gorsza przyczepność, pylenie powierzchni, a nawet odspojenia i spękania.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "zastosowanie substancji gruntujących". Grunt (dobrany do rodzaju podłoża i systemu tynkarskiego) ma za zadanie:
- uregulować i ujednolicić chłonność podłoża,
- związać luźne cząstki i wzmocnić strefę przypowierzchniową,
- poprawić warunki dla wiązania zaprawy i przyczepności tynku.
Odpowiedź "uprzednie wysuszenie ściany" jest myląca, bo wilgotność i chłonność to różne cechy. Ściana może być sucha, a jednocześnie bardzo chłonna (np. porowate materiały mineralne), więc samo suszenie nie rozwiązuje problemu zbyt szybkiego odbierania wody z zaprawy.
Odpowiedź "pomalowanie farbą" nie jest typową, technologiczną metodą przygotowania podłoża pod tynk. Farba to zwykle warstwa wykończeniowa, a nie środek do regulacji chłonności przed tynkowaniem; dodatkowo może pogorszyć przyczepność, jeśli zostanie użyta niewłaściwie.
Odpowiedź "wykonanie tynków specjalnych" również nie jest trafna jako metoda zmniejszania chłonności podłoża. Rodzaj tynku dobiera się do warunków i wymagań, ale problem zbyt chłonnego podłoża rozwiązuje się przede wszystkim przygotowaniem podłoża (m.in. gruntowaniem), a nie samą zmianą typu tynku.
W praktyce egzaminacyjnej warto pamiętać: gdy w pytaniu pojawia się "zmniejszenie chłonności podłoża przed tynkowaniem", najczęściej chodzi o gruntowanie właściwym preparatem.
