KWALIFIKACJA MED3 + MED14 - CZERWIEC 2013

U chorej unieruchomionej w łóżku kluczowym zagrożeniem są powikłania wynikające z długotrwałego ucisku i braku ruchu, m.in. odleżyny, zaburzenia krążenia obwodowego oraz pogorszenie wentylacji płuc. Największy wpływ na zmniejszenie ryzyka mają działania, które realnie odciążają tkanki i zapewniają zmianę punktów nacisku.

Odpowiedź "Zastosowanie materaca przeciwodleżynowego i zmiany pozycji chorej" łączy dwa filary profilaktyki:

• materac przeciwodleżynowy – pomaga redukować i rozkładać ucisk na tkanki, co ogranicza niedokrwienie skóry,
• regularne pozycjonowanie – przenosi obciążenie na inne miejsca i zapobiega długotrwałemu uciskowi tych samych okolic; dodatkowo ułatwia pielęgnację, obserwację skóry i komfort chorej.

Pozostałe propozycje są mniej trafne, bo nie odpowiadają na podaną w treści informację, że chora nie jest w stanie samodzielnie obracać się na boki:

• "Zastosowanie opasek przeciwodleżynowych" – pojedyncze akcesorium nie rozwiązuje problemu długotrwałego ucisku całego ciała i nie zastępuje planowego odciążania oraz zmiany ułożenia.
• "Zachęcanie chorej do samodzielnej zmiany pozycji" – jest nieskuteczne, ponieważ pacjentka nie ma takiej możliwości funkcjonalnej; zachęta nie przełoży się na realną zmianę ułożenia.
• "Częste próby zmiany pozycji przez chorą" – podobnie, pacjentka nie jest w stanie wykonać tego samodzielnie; dodatkowo "próby" bez wsparcia mogą zwiększać dyskomfort lub ryzyko urazu, a nie gwarantują skutecznego odciążenia.

W praktyce opiekun medyczny powinien współdziałać z zespołem terapeutycznym: stosować właściwe ułożenie, dbać o skórę, komfort i obserwację miejsc narażonych na ucisk oraz zgłaszać niepokojące zmiany. Jednak to systematyczne pozycjonowanie wraz z odpowiednim podłożem ma największe znaczenie w ograniczaniu powikłań unieruchomienia.