Ucho dzieli się klasycznie na: ucho zewnętrzne (małżowina uszna i przewód słuchowy zewnętrzny), ucho środkowe (jama bębenkowa z kosteczkami słuchowymi oraz trąbka słuchowa) i ucho wewnętrzne (błędnik, w tym ślimak i przedsionek). W anatomii klinicznej przyjmuje się umowną granicę tych części, aby jednoznacznie opisywać położenie zmian chorobowych oraz to, co jest widoczne w badaniu otoskopowym.
Odpowiedź "Błona bębenkowa." jest poprawna, ponieważ błona bębenkowa znajduje się na końcu przewodu słuchowego zewnętrznego i stanowi przegrodę oddzielającą ucho zewnętrzne od ucha środkowego (jamy bębenkowej). To właśnie ona jest strukturą, do której "dochodzi" ucho zewnętrzne w sensie topograficznym i funkcjonalnym.
- "Schody bębenka." są elementem ślimaka (część ucha wewnętrznego). To przestrzeń wypełniona płynem w obrębie błędnika, nie ma więc związku z granicą ucha zewnętrznego.
- "Łódka muszli." (anatomicznie: obszar w obrębie małżowiny usznej) leży w ucho zewnętrznym, ale nie wyznacza granicy całej części ucha; jest tylko fragmentem małżowiny, czyli struktury bardziej zewnętrznej.
- "Schody przedsionka." również należą do ślimaka (ucho wewnętrzne). Nazwa może sugerować związek z "przedsionkiem", ale jest to termin dotyczący budowy wewnętrznej ślimaka, a nie granicy między uchem zewnętrznym i środkowym.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: przewód słuchowy zewnętrzny kończy się na błonie bębenkowej. Jeśli w odpowiedziach pojawiają się "schody" (przedsionka/bębenka), to jest to sygnał, że mowa o ucho wewnętrznym (ślimaku), a nie o granicy ucha zewnętrznego.
