Forma sitodrukowa składa się z siatki (o określonej liczbie i geometrii oczek) oraz z nałożonej na nią emulsji światłoczułej, która po naświetleniu i wywołaniu tworzy obszary drukujące i niedrukujące. W sitodruku farba przechodzi przez otwarte oczka siatki w miejscach drukujących, dlatego jednym z kluczowych elementów kontroli jakości formy jest sprawdzenie, czy oczka nie są niepożądanie zablokowane.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "Zaklejenie emulsją oczek siatki."
Jeżeli emulsja zaklei oczka w obszarach, które mają drukować, farba nie będzie mogła przejść przez siatkę. Skutkiem są typowe wady odbitki: braki w kryciu, niedodruki, przerywane linie lub "dziury" w pełnych apli. W praktyce kontrola drożności oczek (czyli tego, czy nie są zalepione emulsją albo zanieczyszczeniami) pozwala uniknąć strat materiałowych i czasu na maszynie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "Przeźroczystość diapozytywu." Diapozytyw (lub inny materiał pośredni) może być kontrolowany przed kopiowaniem, ale pytanie dotyczy formy sitodrukowej. To inny etap procesu niż kontrola gotowej formy.
- "Wywołanie miejsc hydrofobowych." Pojęcia hydrofilowości/hydrofobowości są charakterystyczne dla mechanizmu druku płaskiego (np. offsetu), gdzie rozdział farby i wody opiera się na właściwościach powierzchni. Sitodruk działa inaczej: decyduje otwarcie lub zamknięcie oczek siatki, a nie hydrofobowość obrazu.
- "Wysokość elementów niedrukujących." Kontrola wysokości elementów ma znaczenie w technikach, gdzie występuje fizyczna różnica poziomów (np. formy wypukłe). W klasycznym sitodruku kluczowe jest to, czy oczka są drożne i czy warstwa emulsji prawidłowo odwzorowuje obraz, a nie "wysokość" elementów niedrukujących.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się słowo sitodruk, szukaj odpowiedzi związanych z siatką, oczkami, emulsją, drożnością i przepływem farby przez formę. Terminy typu "hydrofobowe" częściej wskazują na inne techniki druku.
