Przy wykonywaniu suchego tynku (okładziny z płyt mocowanych na zaprawę/klej) na nierównym podłożu kluczowe jest najpierw ustalenie docelowej płaszczyzny ściany. Temu służą placki na ścianie, często nazywane "markami". Są to punkty z zaprawy/kleju, które działają jak dystanse: pozwalają kontrolować grubość warstwy klejącej oraz ustawienie okładziny w pionie i w jednej płaszczyźnie.
Odpowiedź "Wykonać na ścianie placki "marki"." jest poprawna, bo w praktyce wykonawczej to właśnie ten etap umożliwia poprawny montaż na ścianach o odchyłkach i lokalnych nierównościach. Bez "marek" płyta może zostać dociśnięta nierównomiernie, co utrudnia uzyskanie prostej powierzchni i zwiększa ryzyko błędów geometrycznych.
Pozostałe propozycje nie opisują pierwszej czynności w tej technologii:
- "Wykonać na ścianie warstwę gładzi gipsowej." – gładź jest typowo warstwą wykończeniową, a nie podstawowym sposobem korekty znacznych nierówności pod klejony suchy tynk.
- "Wykonać pasy kierunkowe z zaprawy cementowo-wapiennej." – pasy kierunkowe kojarzą się z prowadzeniem tynków mokrych; w suchym tynku na plackach kluczowe są punkty ustalające płaszczyznę dla płyt.
- "Nanieść zaprawę gipsową na płyty suchego tynku i mocno docisnąć je do podłoża." – to jest etap montażu, ale przy nierównym podłożu powinien być poprzedzony ustawieniem "marek", aby docisk nie "zgubił" pionu i płaszczyzny.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "nierówne podłoże" i pytanie o "pierwszą kolejność", zwykle chodzi o czynność, która ustala geometrię (pion/poziom/płaszczyznę) zanim rozpocznie się właściwe mocowanie elementów.
