Adiustacja w praktyce wydawniczej i poligraficznej oznacza przygotowanie materiału do składu poprzez naniesienie na szkicu/makiecie (lub innym materiale roboczym) dyspozycji do składu i łamania. Chodzi o instrukcje, które mają pomóc osobie wykonującej skład (zecerowi, operatorowi DTP) odtworzyć zamierzony układ publikacji: gdzie mają znaleźć się tytuły, śródtytuły, podpisy, ilustracje, jak prowadzić podziały, jakie mają być wyróżnienia, kolejność elementów i struktura łamania.
Odpowiedź "Naniesienie na szkicu dyspozycji do składu i łamania publikacji." jest poprawna, bo oddaje istotę adiustacji: jest to instruktaż i oznaczenie zasad składu, a nie późniejsze poprawianie gotowego składu.
- "Oznaczenie błędów składu na odbitkach próbnych." dotyczy korekty (pracy na odbitce próbnej/korrektorskiej), czyli wykrywania i oznaczania błędów po wykonaniu składu lub na jego etapie kontrolnym.
- "Zmontowanie użytków w formę kopiową." odnosi się do montażu (impozycji/układania użytków na arkuszu lub w formie), czyli etapu technologicznego z obszaru przygotowania do drukowania, a nie do opisu układu treści na poziomie redakcyjno-typograficznym.
- "Sprawdzanie poprawności tekstu pod względem merytorycznym i stylistycznym." to zakres redakcji (opracowania merytorycznego i językowego), który może poprzedzać skład, ale nie jest tym samym co oznaczanie dyspozycji typograficznych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedzi pojawiają się słowa "dyspozycje", "makieta", "szkic", "łamanie" i "skład", zwykle chodzi o etap przygotowania instrukcji dla składu, a nie o wykrywanie błędów (korekta) ani o przygotowanie arkusza do druku (montaż).
