Selektywność w chemii analitycznej odnosi się do zdolności metody (lub etapu reakcyjnego, np. strącania) do oznaczania/wykrywania danego składnika w obecności innych składników próbki. W analizie strąceniowej oznacza to praktycznie, że dobiera się takie warunki (odczynnik strącający, pH, siłę jonową, ewentualnie kompleksowanie i maskowanie), aby wytrącić przede wszystkim interesujący jon, a jony przeszkadzające nie dawały takiego samego efektu lub wpływ był możliwy do ograniczenia.
Odpowiedź "Zdolność do wykrywania tylko jednego konkretnego jonu w próbce." jest zgodna z intuicyjnym rozumieniem selektywności jako ukierunkowania na określony analit i odróżnienia go od innych jonów. Trzeba pamiętać, że w praktyce analitycznej selektywność zwykle nie oznacza absolutnej "wyłączności" w sensie idealnym, lecz stopień odporności na interferencje. Dlatego pojęcie to bywa także zestawiane z terminem swoistości/specyficzności, który w części źródeł jest zarezerwowany dla sytuacji całkowitego braku interferencji.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo opisują inne własności:
- "Zdolność do wykrywania wszystkich jonów w próbce." przeczy idei selektywności — metoda selektywna ma rozróżniać analit, a nie reagować jednakowo na wszystkie jony.
- "Zdolność do wykrywania jonów tylko w dużych stężeniach." dotyczy raczej czułości lub granicy wykrywalności/oznaczalności, a nie selektywności. Metoda może być selektywna nawet przy niskich stężeniach, jeśli interferencje są ograniczone.
- "Zdolność do wykrywania jonów tylko w małych stężeniach." również opisuje aspekty związane z czułością; selektywność nie jest definiowana przez to, czy stężenia są małe czy duże, tylko przez rozróżnianie analitu na tle matrycy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się sformułowania o "dużych/małych stężeniach", zwykle dotyczą one czułości, a gdy mowa o "na tle innych składników" — selektywności/swoistości.
