Cukrzyca typu 1 jest chorobą, w której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny endogennej (czyli własnej, produkowanej wewnątrz organizmu). Insulina jest hormonem niezbędnym do prawidłowego wykorzystania glukozy przez komórki. Jej niedobór lub brak skutkuje utrzymującą się hiperglikemią oraz objawami wynikającymi z "głodu energetycznego" komórek mimo obecności glukozy we krwi.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "niedoboru lub braku insuliny endogennej." To ujęcie odpowiada istocie typu 1: problemem jest zbyt mała ilość insuliny, a nie jej nadmiar.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "nadmiernego wydzielania insuliny." Nadmiar insuliny typowo wiąże się raczej z ryzykiem hipoglikemii (zbyt niskiego stężenia glukozy), a nie z mechanizmem powstawania cukrzycy typu 1.
- "nadmiernej podaży cukrów złożonych." Dieta może wpływać na glikemię, ale nie jest przyczyną typu 1 w sensie mechanizmu choroby; typ 1 dotyczy przede wszystkim niedoboru insuliny, a nie samego faktu jedzenia określonych produktów.
- "niedoboru lub braku laktazy." Laktaza to enzym trawiący laktozę; jej niedobór powoduje nietolerancję laktozy (dolegliwości jelitowe), a nie cukrzycę.
W praktyce opiekunki dziecięcej kluczowe jest rozumienie, że dziecko z cukrzycą typu 1 może wymagać podawania insuliny zgodnie z zaleceniami, obserwacji objawów hipo- i hiperglikemii oraz reagowania zgodnie z ustalonym planem opieki. Samo "unikanie cukru" nie zastępuje leczenia przyczynowego.
