Lejek Marsha służy w praktyce wiertniczej do szybkiej, terenowej oceny "lepkości umownej" cieczy na podstawie czasu wypływu. Ponieważ wynik jest wrażliwy na stan przyrządu i warunki pomiaru, przed użyciem wykonuje się kalibrację na wodzie o temperaturze pokojowej. Taki test nie bada płuczki, tylko sprawdza, czy lejek (wraz z otworem/sitkiem) i sposób pomiaru dają wynik zgodny z przyjętym punktem odniesienia.
Odpowiedź "27 ±1 s" jest poprawna, bo opisuje oczekiwany czas wypływu 1 dm3 wody podczas kalibracji. Tolerancja "±1 s" uwzględnia drobne różnice warunków (np. niewielkie wahania temperatury, sposób rozpoczęcia i zakończenia pomiaru), ale nadal wymaga, aby wynik był bliski wartości wzorcowej.
- "25 ±1 s" jest zbyt niskie: sugeruje krótszy czas wypływu, co w praktyce mogłoby wynikać np. z innego przyjętego standardu objętości, błędu odczytu czasu lub różnic proceduralnych. W kalibracji takie odchylenie oznacza, że pomiar może nie być porównywalny z wymaganym odniesieniem.
- "23 ±1 s" jest jeszcze bardziej zaniżone: wskazywałoby na istotną niezgodność względem wartości referencyjnej, a więc duże ryzyko, że późniejsze wyniki płuczki będą systematycznie zafałszowane.
- "29 ±1 s" jest zbyt wysokie: czas wypływu jest dłuższy niż oczekiwany. W praktyce mogłoby to być mylnie interpretowane jako wzrost lepkości badanej cieczy, podczas gdy problemem byłaby kalibracja/przyrząd lub warunki pomiaru.
Wskazówka egzaminacyjna: pytania o kalibrację lejka Marsha zwykle dotyczą wody (nie płuczki) i podają objętość oraz temperaturę. Należy kojarzyć wartość wzorcową wraz z tolerancją, bo to ona decyduje o poprawności przyrządu i wiarygodności kolejnych pomiarów.