Ligatura to znak typograficzny (glif), w którym dwie lub więcej liter zostało połączonych w jeden wspólny nowy znak. Stosuje się ją m.in. dla poprawy estetyki składu i czytelności, np. gdy zestawienie liter mogłoby wyglądać nieharmonijnie (klasyczne przykłady to połączenia typu "fi" lub "fl", zależnie od kroju pisma i dostępnych glifów).
W pytaniu kluczowa jest cecha: w oczku pisma widać połączone litery tworzące jeden znak, a nie tylko literę z dodatkiem albo skrót.
- Akcent (odpowiedź błędna) to znak diakrytyczny/dodatkowy element nad lub pod literą (np. kreska, kropka). Nie jest on "połączeniem liter", tylko modyfikacją jednej litery lub osobnym znakiem pomocniczym.
- Kolofon (odpowiedź błędna) to element informacji wydawniczej/drukarskiej umieszczany zwykle na końcu książki (dane o składzie, druku, wydawcy itp.). To pojęcie z edytorstwa i poligrafii, ale nie dotyczy pojedynczego znaku w czcionce.
- Abrewiatura (odpowiedź błędna) oznacza skrót (zapis skrócony wyrazu/zwrotu). Może być realizowana różnie typograficznie, lecz sama w sobie nie definiuje glifu będącego zlepieniem liter w jeden znak.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się terminy z różnych poziomów (znak w foncie vs element książki), najpierw rozpoznaj, czy pytanie dotyczy pojedynczego znaku/rysunku glifu. Wtedy szukaj pojęć typograficznych (ligatura), a nie redakcyjnych (kolofon) czy językoznawczych (skrót).
