W metodzie Maaga (dłutowanie uzębień) obrabiany element otrzymuje kształt zębów dzięki dłutowaniu obwiedniowemu. Oznacza to, że narzędzie (dłutak o odpowiednim profilu, typowo ewolwentowym) wykonuje ruch posuwisto-zwrotny, a jednocześnie zachodzi zsynchronizowany ruch obrotowy narzędzia i przedmiotu. W efekcie narzędzie kolejno kształtuje przestrzenie międzyzębne, tworząc uzębienie o wymaganej geometrii.
Odpowiedź "Koła zębate." jest poprawna, ponieważ metoda jest historycznie i technologicznie związana właśnie z wytwarzaniem uzębień kół zębatych (w praktyce m.in. dla przekładni, skrzyń biegów czy reduktorów). Jest to proces wyspecjalizowany: dobiera się go wtedy, gdy celem jest wykonanie zębów o określonym profilu i podziałce.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo wymienione elementy nie wymagają wykonywania uzębienia:
- "Tuleje." to zwykle elementy o powierzchniach walcowych z otworem; typowe operacje to toczenie, rozwiercanie, wytaczanie lub szlifowanie, a nie obróbka przeznaczona do nacinania zębów.
- "Wały." obrabia się najczęściej przez toczenie (średnice, stopnie), frezowanie wpustów/rowków lub szlifowanie; samo pojęcie wału nie oznacza uzębienia. Oczywiście istnieją wałki zębate, ale wtedy kluczową cechą jest uzębienie, czyli nadal obróbka dotyczy zębów, a nie "wału" jako takiego.
- "Kołki ustalające." są elementami złącznymi; wykonuje się je typowo przez toczenie i ewentualnie obróbkę cieplną/szlifowanie, bez potrzeby procesu kształtowania zębów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w nazwie metody pojawia się skojarzenie z wytwarzaniem uzębień (obwiedniowo, dłutowanie uzębień), szukaj odpowiedzi związanej z kołami zębatymi i przekładniami, a nie z ogólnymi elementami wałkowymi.
