Tlenek węgla (CO) ma gęstość zbliżoną do powietrza, dlatego w typowych warunkach miesza się z nim i może być obecny w różnych warstwach pomieszczenia. Z tego powodu praktyczne wytyczne montażu czujników CO w kuchni koncentrują się na strefie oddychania człowieka, czyli wysokości, na której najczęściej wdychamy powietrze stojąc lub poruszając się po pomieszczeniu.
Odpowiedź "na wysokości około 180 cm od podłogi, w pobliżu kuchenki gazowej, w miejscu nieosłoniętym meblami" spełnia kluczowe zasady z kontekstu:
- Wysokość: 180 cm mieści się w zalecanym zakresie 150–190 cm.
- Odległość od źródła: montaż blisko kuchenki (typowo 1–3 m w linii prostej) zwiększa szansę szybkiego wykrycia CO w razie nieprawidłowego spalania.
- Brak przeszkód: brak zasłonięcia meblami zmniejsza ryzyko "martwej przestrzeni" i opóźnionej reakcji czujnika.
Pozostałe propozycje są błędne, bo naruszają te reguły. Umieszczenie czujnika "na wysokości około 250 cm… przy otworze wywiewnym" jest niekorzystne: to wysokość zbliżona do sufitu i jednocześnie strefa silnych przepływów powietrza, które mogą rozcieńczać próbkę i powodować opóźnioną detekcję albo fałszywe wskazania.
Wariant "na wysokości około 200 cm od sufitu… przy nawiewie" jest dodatkowo mylący (niejednoznaczny zapis wysokości) i wskazuje lokalizację przy dopływie świeżego powietrza, co również zaburza pomiar. Z kolei "około 20 cm od sufitu, w pobliżu okna" jest typowym błędem wynikającym z intuicji "gaz unosi się", a przeciągi od okna mogą zaniżać stężenie w miejscu czujnika.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zestaw: 150–190 cm, 1–3 m od źródła, z dala od kratek i okien, bez zasłaniania. Taka konfiguracja daje najbardziej wiarygodną i szybką sygnalizację zagrożenia.
