Pojęcie dobrostanu zwierząt opisuje stan zwierzęcia w odniesieniu do tego, jak radzi sobie ono z warunkami życia. W praktyce obejmuje nie tylko brak chorób, ale także komfort, ograniczenie bólu i stresu oraz możliwość realizacji podstawowych potrzeb behawioralnych (np. swobodnego poruszania się, pobierania paszy i wody, odpoczynku).
Dobrobyt zwierząt jest często rozumiany jako ogólna jakość życia zwierzęcia. W takim ujęciu akcentuje się szerokie tło funkcjonowania: środowisko utrzymania, organizację chowu, zasoby (pasza, woda, miejsce), sposób obsługi i skutki tych czynników dla codziennego funkcjonowania zwierzęcia.
Dlatego poprawne rozróżnienie polega na tym, że odpowiedź wskazująca na zdrowie fizyczne i psychiczne jako element dobrostanu oraz na jakość życia i środowisko jako element dobrobytu zachowuje ujęcie całościowe.
Odpowiedzi błędne są nieprawidłowe, bo wprowadzają redukcjonizm:
- stwierdzenie, że dobrostan dotyczy tylko zdrowia fizycznego, pomija stres, komfort i zachowanie;
- stwierdzenie, że dobrobyt dotyczy tylko zdrowia psychicznego, ignoruje warunki bytowe i zdrowie somatyczne;
- teza, że dobrobyt dotyczy tylko zdrowia fizycznego, zawęża pojęcie jakości życia do jednego wymiaru.
W rolnictwie to rozróżnienie pomaga w planowaniu działań: poprawa mikroklimatu, żywienia i obsługi ogranicza stres i choroby, co przekłada się na wyniki produkcyjne i bezpieczeństwo pracy w gospodarstwie.
