W sprężarkowym układzie chłodniczym kluczowe jest rozróżnienie, kiedy czynnik chłodniczy pobiera ciepło, a kiedy je oddaje. Pobór ciepła zachodzi podczas odparowania czynnika w parowniku. W tym miejscu czynnik (zwykle jako mieszanina ciecz–para lub ciecz blisko stanu nasycenia) przechodzi w stan gazowy. Do tej przemiany potrzebna jest energia, czyli ciepło parowania, które jest pobierane z otoczenia: powietrza w klimatyzatorze, wody w wymienniku, solanki w pompie ciepła itp.
Odpowiedź "skraplania" jest nieprawidłowa, ponieważ skraplanie zachodzi w skraplaczu i wiąże się z oddawaniem ciepła do otoczenia (np. na zewnątrz budynku lub do obiegu wody). Podobnie odpowiedź "kondensacji" opisuje to samo zjawisko co skraplanie: przejście pary w ciecz w wyniku chłodzenia i oddania ciepła. Odpowiedź "sprężania" także nie pasuje: sprężarka wykonuje pracę nad czynnikiem, podnosząc jego ciśnienie (zwykle także temperaturę), ale nie jest to etap, w którym układ "zbiera" ciepło z chłodzonego miejsca.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj prostą regułę — parownik = parowanie = pobór ciepła, a skraplacz = skraplanie/kondensacja = oddawanie ciepła. Sprężarka i element rozprężny służą głównie do zmiany parametrów czynnika (ciśnienia/temperatury), aby te dwa procesy mogły zachodzić w odpowiednich warunkach.
