Trwałe pofalowanie flutingu to wada związana z utrwaleniem nieprawidłowego kształtu fali. Najczęściej jej źródła należy szukać w miejscu, gdzie fluting jest formowany, czyli na walcach/cylindrze rowkowanym.
Poprawna odpowiedź wskazuje trzy grupy czynników, które logicznie tworzą spójny mechanizm powstawania wady:
- Temperatura walców rowkowanych – wpływa na plastyczność włókien i zachowanie papieru w kontakcie z karbami; zbyt niekorzystne warunki cieplne sprzyjają utrwalaniu deformacji.
- Docisk walców rowkowanych – determinuje siły działające na papier podczas karbowania; niewłaściwy docisk może powodować nadmierne zgniatanie lub niestabilne formowanie fali.
- Wilgotność papieru – papier o nieodpowiedniej wilgotności inaczej poddaje się odkształceniom i inaczej "trzyma" nadany kształt; to bezpośrednio przekłada się na trwałość pofalowania.
- Dobre przyleganie papieru do powierzchni karbów – zapewnia równomierne uformowanie profilu fali na całej szerokości, bez poślizgów i lokalnych zniekształceń, które następnie mogą się utrwalić.
Pozostałe odpowiedzi zawierają parametry, które mogą mieć znaczenie dla innych wad (np. problemów z klejeniem, prowadzeniem wstęgi lub dosuszaniem), ale są słabszym wyjaśnieniem trwałego pofalowania flutingu jako zjawiska powstającego w trakcie karbowania. Wskazywanie docisku w części suszącej lub w sklejarce przesuwa przyczynę na etap, na którym fluting jest już uformowany, a zatem częściej modyfikuje się stan wilgoci/kleju lub naprężenia, a nie samą geometrię fali. Podobnie "szczelina między wałkami zespołu nanoszącego klej" dotyczy dozowania kleju i jakości sklejenia warstw, a nie pierwotnego mechanizmu trwałego pofalowania flutingu.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: jeśli wada dotyczy kształtu fali, najpierw analizuj parametry formowania na walcach rowkowanych oraz stan papieru (wilgotność) i kontakt z karbami, a dopiero potem parametry dalszych zespołów linii.
