Udostępnienie usługi działającej w sieci LAN użytkownikom z sieci WAN (np. z Internetu) najczęściej wymaga konfiguracji na urządzeniu brzegowym: routerze lub firewallu wykonującym NAT. Ponieważ host w LAN ma zwykle adres prywatny, ruch z WAN nie trafi do niego samoczynnie. Dlatego stosuje się przekierowanie portów (port forwarding), czyli mapowanie określonego portu na zewnątrz na konkretny adres IP i port wewnątrz LAN.
Odpowiedź "przekierować port 80 na adres IP serwera." jest poprawna, ponieważ usługa HTTP standardowo korzysta z portu TCP 80. Po skonfigurowaniu mapowania, połączenia przychodzące z WAN na port 80 publicznego interfejsu routera mogą zostać przekazane do serwera WWW w LAN.
- "włączyć serwer do sieci WAN." jest błędne: fizyczne lub logiczne "włączenie do WAN" nie jest typową ani bezpieczną metodą publikacji. Standardowo serwer pozostaje w LAN/DMZ, a dostęp realizuje się regułami NAT i zapory.
- "wyłączyć serwer DHCP." jest błędne: DHCP przydziela adresy w LAN i nie rozwiązuje problemu dostępu z zewnątrz. Wyłączenie DHCP może wręcz spowodować problemy z adresacją hostów.
- "przekierować port 443 na adres IP serwera." jest błędne w kontekście pytania o http. Port 443 jest typowy dla HTTPS. Byłby właściwy dopiero, gdyby usługa działała jako HTTPS, a nie HTTP.
W praktyce, oprócz samego mapowania portu, często trzeba też upewnić się, że reguły zapory na routerze i na serwerze pozwalają na ruch przychodzący na dany port oraz że serwer ma stały adres IP (np. statyczny lub rezerwację DHCP). Jednak rdzeniem wymaganego działania konfiguracyjnego dla HTTP jest właśnie przekierowanie TCP/80 na serwer w LAN.
