We flotacji, zagęszczaniu i klarowaniu zawiesin (pulpy) flokulant działa przede wszystkim na cząstki stałe: łączy je w większe aglomeraty (kłaczki), które szybciej opadają i ułatwiają oddzielenie fazy ciekłej od stałej. Z tego powodu logiczną i technicznie porównywalną podstawą dozowania jest ilość materiału stałego, który ma zostać "zaflokulowany".
Odpowiedź "masy części stałych w zawiesinie w stanie suchym" jest właściwa, ponieważ:
- sucha masa opisuje rzeczywistą ilość substancji stałej niezależnie od tego, ile wody jest w próbce lub w obiegu,
- umożliwia porównanie zużycia flokulantu pomiędzy zmianami technologii, różnymi gęstościami pulpy i zmiennym rozcieńczeniem,
- jest spójna z typowym podejściem "kg (lub g) reagentu na tonę suchej substancji stałej".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:
- "objętości zawiesiny w jednostce czasu" opisuje raczej nastawę urządzenia dozującego (przepływ), a nie dawkę technologicznie porównywalną. Ten sam przepływ pulpy może mieć różną zawartość części stałych, więc efekt flokulacji będzie inny.
- "objętości części stałych w zawiesinie" nie jest standardową, praktyczną podstawą w typowym rozliczaniu reagentów w zakładzie; dodatkowo wymagałaby znajomości gęstości i udziału objętościowego faz, co zwiększa błąd i utrudnia kontrolę.
- "masy części stałych w zawiesinie w stanie mokrym" zależy od ilości wody zatrzymanej w materiale (uwodnienia). Dwie próbki o tej samej ilości minerału mogą mieć inną masę "mokrej" fazy stałej, co fałszuje dawkę.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy reagentu działającego na cząstki (flokulant, kolektor, depresor), szukaj odpowiedzi odnoszącej dawkę do ilości substancji stałej (najczęściej w stanie suchym), a nie do objętości zawiesiny czy czasu.
