Depirogenizacja to proces ukierunkowany na usunięcie lub inaktywację piroginów (w praktyce często mówi się o endotoksynach), które mogą wywoływać reakcje gorączkowe po podaniu preparatu, nawet jeśli sam preparat jest mikrobiologicznie jałowy. Z tego powodu depirogenizacja jest szczególnie istotna przy pracy z materiałami i sprzętem używanymi do wytwarzania lub sporządzania preparatów jałowych.
Dla sprzętu z porcelany i szkła powszechnie stosuje się metodę suchego, gorącego powietrza (np. w suszarce/sterylizatorze z cyrkulacją powietrza), ponieważ te materiały dobrze znoszą wysoką temperaturę i nie ulegają odkształceniom jak wiele tworzyw sztucznych.
Odpowiedź "w temperaturze 250°C przez 30 minut" odpowiada idei depirogenizacji: stosuje się temperatury wyraźnie wyższe niż w typowej sterylizacji parowej, aby uzyskać efekt związany z pirogenami, a nie tylko z drobnoustrojami.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "w temperaturze 170°C przez 60 minut" – może kojarzyć się z wyjaławianiem suchym gorącym powietrzem, ale w pytaniu chodzi o depirogenizację, która wymaga zwykle bardziej "agresywnych" warunków temperaturowych.
- "w temperaturze 121°C przez 20 minut" – to klasyczny schemat sterylizacji parą wodną w autoklawie. Jest to inny mechanizm (para, nadciśnienie) i inny cel; nie należy automatycznie przenosić tych parametrów na depirogenizację.
- "w temperaturze 100°C przez 30 minut" – warunki zbliżone do gotowania nie są standardowo kojarzone ani ze skuteczną sterylizacją, ani z depirogenizacją szkła/porcelany w kontekście wymagań dla pracy jałowej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się 121°C, to najczęściej "kotwica" dla autoklawu (para), natomiast depirogenizacja szkła zwykle będzie wskazywana przez wyższe temperatury i proces w suchym powietrzu.
