W masażu tensegracyjnym diagnostyka nie polega na sprawdzaniu wyłącznie "miejsca objawu", ale na ocenie całego układu powiązanych struktur. Zasada tensegracji zakłada, że wzrost napięcia jednego elementu może podnosić napięcie innych tkanek połączonych mięśniowo‑powięziowo‑więzadłowo.
Dla układu związanego z mięśniem piersiowym większym (tzw. Układ II) w metodyce wskazuje się, że wrażliwość uciskową ocenia się m.in. w obrębie więzadła pachwinowego. Jego punkt oceny palpacyjnej wiąże się z okolicą kolca biodrowego przedniego górnego (ASIS), dlatego sprawdzenie tkliwości uciskowej w tym miejscu należy do diagnostyki tego układu.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ dotyczą innych okolic anatomicznych i nie odpowiadają wskazanemu w metodyce punktowi diagnostycznemu dla więzadła pachwinowego: nadkłykieć boczny kości ramiennej jest punktem kostnym w okolicy stawu łokciowego, kość grochowata leży w obrębie nadgarstka, a guz kulszowy jest strukturą miednicy, ale nie jest tu wskazanym miejscem oceny więzadła pachwinowego. W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać, że w tensegracji "układ" może obejmować także elementy odległe od obszaru bólu, jeśli są one częścią tej samej sieci napięć.
