TEWL (transepidermal water loss) to parametr opisujący, ile wody ucieka przez naskórek w postaci pary. W praktyce jest traktowany jako wskaźnik sprawności bariery naskórkowej: gdy bariera jest osłabiona (np. po silnym złuszczaniu, podrażnieniu, w przebiegu przesuszenia), TEWL zwykle rośnie.
Dlatego diagnozę skóry w zakresie TEWL wykonuje się metodą ewaporimetrii. Jest to pomiar związany z parowaniem wody: aparatura rejestruje strumień pary wodnej w warstwie powietrza tuż nad powierzchnią skóry i na tej podstawie wyznacza TEWL.
Pozostałe metody z odpowiedzi dotyczą innych wielkości i łatwo je pomylić, jeśli skupia się tylko na słowie "woda":
- korneometria dotyczy przede wszystkim oceny nawilżenia warstwy rogowej (zwykle pośrednio przez własności elektryczne), ale nie jest pomiarem tempa utraty wody przez parowanie.
- profilometria służy do oceny ukształtowania powierzchni (np. mikroreliefu, chropowatości, zmarszczek), a nie do badania funkcji bariery wodnej.
- diaskopia to metoda oceny zmian rumieniowych/ukrwienia poprzez uciśnięcie (obserwacja zblednięcia), więc nie mierzy parametrów gospodarki wodnej skóry.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj skojarzenie TEWL = parowanie. Jeżeli w pytaniu pojawia się utrata wody "przez naskórek" i "w postaci pary", najbardziej pasuje metoda oparta o ewaporację, czyli ewaporimetria.
