W zadaniach o maksymalnej obsadzie zwierząt kluczowe są dwa kroki: (1) wybór właściwej normy oraz (2) poprawne obliczenie liczby sztuk, której nie wolno przekroczyć.
1) Dobór normy
W treści podano, że dla cieląt o masie ciała do 150 kg, utrzymywanych grupowo na ściółce, minimalna powierzchnia wynosi 1,5 m2/szt. Cielę o masie 120 kg mieści się w tym przedziale, więc stosuje się właśnie tę normę (nie normy dla cięższych cieląt).
2) Obliczenie maksymalnej liczby cieląt
Powierzchnię kojca dzieli się przez normę na jedną sztukę:
24 m2 ÷ 1,5 m2/szt. = 16 szt.
Otrzymany wynik jest liczbą całkowitą, więc nie ma dylematu zaokrągleń. W praktyce, gdy wynik wychodzi niecałkowity (np. 15,6), należy zaokrąglić w dół, bo utrzymanie większej liczby sztuk oznaczałoby zejście poniżej minimalnej powierzchni na zwierzę i naruszenie wymagań dobrostanu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "14 sztuk." i "12 sztuk." to wartości zaniżone. Nie wynikają z obliczenia 24 ÷ 1,5 i oznaczałyby niewykorzystanie dopuszczalnej obsady przy zachowaniu norm.
- "20 sztuk." przekracza dopuszczalną obsadę. Dla 20 cieląt na 24 m2 przypadałoby 24 ÷ 20 = 1,2 m2/szt., czyli mniej niż wymagane 1,5 m2/szt.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy norma zależy od masy ciała, a nie wieku, oraz czy pytanie dotyczy maksymalnej liczby sztuk (czyli nie wolno przekroczyć wyniku z dzielenia).
