Rezystancja pętli abonenckiej dla prądu stałego (DC) jest jednym z kluczowych parametrów decydujących o tym, czy analogowy aparat/urządzenie końcowe będzie prawidłowo współpracować z centralą. Pętla abonencka to para miedzianych przewodów łącząca centralę z gniazdem u abonenta, a jej rezystancja zależy m.in. od długości linii, przekroju żył i stanu połączeń.
Zgodnie z wymaganiami technicznymi operatora dla analogowego dostępu do sieci PSTN maksymalna rezystancja pętli abonenckiej dla prądu stałego wynosi 1800 Ω (wartość liczona dla pętli wraz z urządzeniem końcowym). Jeśli rezystancja jest zbyt duża, rosną spadki napięcia, maleje prąd pętli i może dojść do sytuacji, w której zasilanie oraz sygnalizacja liniowa nie spełniają warunków pracy (problemy z zestawianiem połączeń, rozłączaniem, jakością rozmowy).
Wśród podanych wyników tylko 2800 Ω przekracza limit 1800 Ω, dlatego to ten pomiar nie spełnia wymagań. Wyniki 1000 Ω, 1200 Ω oraz 1600 Ω pozostają poniżej progu i z samego kryterium rezystancji DC nie dyskwalifikują dostępu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne jako wskazanie "niezgodności"? Ponieważ reprezentują wartości typowe dla krótkich i średnich linii miedzianych, mieszczące się w dopuszczalnym zakresie. Częsty błąd polega na ocenianiu jedynie "czy wartość jest duża", bez porównania do konkretnej specyfikacji operatora, albo na myleniu rezystancji samej linii z rezystancją całej pętli (linia + instalacja + urządzenie). W praktyce monter powinien wykonać pomiar poprawnie w odpowiednim punkcie toru oraz porównać wynik z limitem, a w razie przekroczenia szukać przyczyny (zbyt długa trasa, zły przekrój, dodatkowe odcinki w instalacji, słabe styki) i zaplanować działania naprawcze.
