Rośliny storczykowate (Orchidaceae) są kojarzone przede wszystkim z obszarami tropikalnymi, gdzie występuje wysoka wilgotność powietrza, częste opady, rozproszone światło pod okapem drzew oraz bardzo duża liczba nisz ekologicznych. Takie cechy spełniają wilgotne lasy równikowe, dlatego ten biom jest najbardziej charakterystyczny dla bogactwa storczykowatych.
W praktyce florystycznej ta wiedza pomaga zrozumieć wymagania wielu popularnych storczyków uprawianych w domach (np. potrzeba podwyższonej wilgotności i unikanie długotrwałego przesuszenia). Choć wiele storczyków jest dziś powszechnie uprawianych poza tropikami, ich typowe przystosowania (np. wzrost epifityczny u licznych gatunków) wiążą się z warunkami lasów wilgotnych.
- "Wilgotne lasy równikowe." – poprawne, bo łączą stałe ciepło, wysoką wilgotność i złożoną strukturę roślinności (wiele pięter lasu), co sprzyja storczykowatym.
- "Sawanna." – nie jest najbardziej charakterystyczna, ponieważ ma wyraźną sezonowość (pora sucha) i mniejszą, bardziej otwartą pokrywę drzew, co ogranicza typowe warunki sprzyjające masowemu występowaniu storczyków epifitycznych.
- "Stepy." – są zbyt suche i chłodniejsze sezonowo; dominują trawy i rośliny przystosowane do niedoboru wody, więc nie jest to biom typowy dla storczykowatych.
- "Roślinność śródziemnomorska." – charakteryzuje się gorącym, suchym latem i sezonowym niedoborem wody; to środowisko sprzyja roślinom twardolistnym, a nie ogólnie storczykowatym jako grupie najbardziej kojarzonej z wilgotnymi tropikami.
Wskazówka do nauki: jeśli w odpowiedziach pojawia się biom "ciepły", rozstrzygające bywa pytanie: czy jest też stale wilgotny i leśny? Dla storczykowatych (jako grupy) najczęściej wygrywają tropikalne lasy deszczowe.
