W pytaniu kluczowe jest rozpoznanie, dla jakiego typu deformacji stopy stosuje się obuwie ortopedyczne z pokazanymi (w ramce) elementami konstrukcyjnymi. Odpowiedź "Porażennej piętowej." jest zgodna z typowym celem zaopatrzenia w tej deformacji: stabilizacją tyłostopia, poprawą warunków podporu i ograniczeniem niekorzystnego obciążania pięty.
W stopie porażennej piętowej często występuje przewaga ustawienia w zgięciu grzbietowym (pięta "opada" funkcjonalnie w stronę nadmiernego obciążania), co sprzyja dolegliwościom i przeciążeniom w obrębie guza piętowego oraz zaburza przetaczanie stopy w chodzie. Konstrukcja obuwia, której elementy pokazano w ramce, jest dobierana tak, aby:
- ustabilizować piętę i tyłostopie w osi,
- zmienić rozkład nacisków w okolicy pięty,
- poprawić funkcję podporu i bezpieczeństwo chodu.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych mechanizmów deformacji i innych celów konstrukcyjnych obuwia:
- "Płasko-przywiedzionej." – typowo wymaga rozwiązań ukierunkowanych na kontrolę ustawienia przodostopia/śródstopia i łuku podłużnego oraz korekcję przywiedzenia, a nie przede wszystkim na problem charakterystyczny dla deformacji piętowej.
- "Wiotkiej porażennej." – przy wiotkości nacisk kładzie się na ogólną stabilizację wynikającą z niewydolności mięśniowej; bez dopasowania do konkretnego ustawienia (np. piętowego) nie da się uznać jej za najtrafniejsze wskazanie dla pokazanej konstrukcji.
- "Końsko-szpotawej." – zwykle wymaga kontroli ustawienia w zgięciu podeszwowym i szpotawości (inny kierunek korekcji i stabilizacji niż w deformacji piętowej).
Na egzaminie warto ćwiczyć podejście: najpierw identyfikacja deformacji (co jest przeciążone, w jakim kierunku ucieka pięta/przodostopie), a dopiero potem dopasowanie, jaką funkcję mają elementy obuwia widoczne na ilustracji.
