Szybkość skrawania vc (m/min) dobiera się przede wszystkim z zaleceń producenta płytki, a następnie koryguje do warunków obróbki (sztywność, chłodzenie, trwałość ostrza). W tym zadaniu kluczowe jest poprawne przypisanie materiału: staliwo (odlew stalowy) jest materiałem "stalowym", czyli należy do grupy P, a nie do grupy K (żeliwa). To częsty punkt pomyłek, bo nazwy i fakt "odlewania" mogą sugerować żeliwo.
Dla płytki R390-11 T3 04M-PM producent podaje dla grupy P wartość nominalną vc około 245 m/min oraz dopuszczalny zakres 250–240 m/min. Taki zapis oznacza przedział zalecany (maksimum i minimum), w którym operator powinien pracować zależnie od warunków. Dlatego odpowiedź "250÷240 m/min" jest właściwa.
- Zakres "190÷100 m/min" jest zbyt niski jak na zalecenia dla grupy P w tym przypadku i bardziej pasowałby do obróbki wymagającej znacznego ograniczenia prędkości (np. inne narzędzie, inne warunki, inna grupa materiałowa).
- Zakres "295÷285 m/min" odpowiada parametrom typowym dla innej grupy (np. M – stale nierdzewne), gdzie producent może dopuszczać wyższą prędkość dla danego gatunku płytki.
- Zakres "320÷300 m/min" jest jeszcze wyższy i nie wynika z podanych danych producenta; zastosowanie takiej vc przy staliwie może przyspieszać zużycie ostrza (temperatura, ścieranie, kraterowanie).
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: najpierw identyfikacja grupy materiałowej (P/M/K/N/S/H), potem odczyt vc z etykiety/katalogu. Samo podobieństwo nazw materiałów nie może zastępować klasyfikacji technologicznej.
