W danych podano: wartość początkową 60 000 zł, stawkę roczną 10% oraz współczynnik podwyższający 2. To typowy zestaw parametrów dla amortyzacji degresywnej (metody malejącego salda), w której stawka jest podwyższana współczynnikiem, a w kolejnych latach naliczana od wartości netto środka trwałego.
Krok 1: wyznaczenie stawki podwyższonej
10% × 2 = 20% rocznie.
Krok 2: weryfikacja odpisu w roku 1
Odpis roczny: 60 000 × 20% = 12 000 zł, czyli 1 000 zł miesięcznie. Po roku 1 umorzenie wynosi 12 000 zł, więc wartość netto (bilansowa) na początek roku 2 to 60 000 − 12 000 = 48 000 zł.
Krok 3: odpis w roku 2
W metodzie degresywnej podstawą jest wartość netto, więc: 48 000 × 20% = 9 600 zł rocznie, a miesięcznie 9 600 / 12 = 800 zł. To dokładnie zgadza się z treścią zadania, więc zastosowano metodę degresywną.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Naturalna – opiera się na mierniku efektów (np. liczba sztuk, roboczogodzin, kilometrów). W zadaniu nie ma danych o wykorzystaniu, tylko stawka procentowa i współczynnik.
- Liniowa – daje stałą kwotę odpisu w każdym miesiącu: 60 000 × 10% = 6 000 zł rocznie, czyli 500 zł miesięcznie. Nie da to 800 zł w 2. roku.
- Progresywna – nie jest standardową metodą amortyzacji bilansowej opisaną wprost w ustawie; ponadto prowadziłaby do rosnących odpisów, a tu mechanizm wskazuje na malejące saldo.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "współczynnik podwyższający" oraz odpis w kolejnych latach zależy od wartości po umorzeniu, najczęściej chodzi o metodę degresywną.
