Wyłącznik różnicowoprądowy (RCD) porównuje prąd wypływający przewodem fazowym z prądem powracającym przewodem neutralnym. Jeżeli pojawi się prąd upływu (np. przez ciało człowieka do ziemi lub przez uszkodzoną izolację do obudowy), prądy przestają się równoważyć. Gdy różnica osiągnie wartość znamionową IΔn, RCD powinien zadziałać i odłączyć zasilanie.
Dla ochrony uzupełniającej użytkowników obwodów gniazd wtyczkowych o prądzie nieprzekraczającym 32 A stosuje się RCD o IΔn = 30 mA. Jest to poziom czułości powszechnie używany jako dodatkowa ochrona osób, ponieważ ma zadziałać szybko przy niewielkich prądach upływu, zanim dojdzie do niebezpiecznych skutków porażenia.
Dlaczego pozostałe wartości są niepoprawne w tym kontekście?
- "100 mA" – RCD o takiej czułości spotyka się w instalacjach, ale nie jest to typowa wartość dla ochrony uzupełniającej użytkownika gniazd. Może służyć innym celom (np. ograniczaniu ryzyka pożaru lub jako stopień selektywny), jednak jest mniej czuły niż 30 mA.
- "500 mA" – to poziom jeszcze mniej czuły; praktycznie nie jest przeznaczony do bezpośredniej ochrony osób w obwodach gniazd, bo dopuszcza znacznie większy prąd różnicowy przed zadziałaniem.
- "1 000 mA" – bardzo duża wartość IΔn, stosowana w specyficznych zastosowaniach (np. jako ochrona instalacji/pożarowa lub dla zapewnienia selektywności), ale nie jako ochrona uzupełniająca użytkowników gniazd.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się sformułowanie "ochrona uzupełniająca przed porażeniem" i gniazda do 32 A, najczęściej szukasz wartości 30 mA. Pozostałe większe progi kojarz z ochroną instalacji, selektywnością i ograniczaniem skutków zwarć doziemnych, a nie z bezpośrednią ochroną człowieka.
