Metoda FIFO (first in, first out) jest sposobem ustalania wartości rozchodu zapasów, w którym zakłada się, że jednostki przyjęte do magazynu najwcześniej są wydawane jako pierwsze. W praktyce ewidencji materiałów oznacza to, że przy wycenie wydania do produkcji "schodzi" najstarsza partia zapasu, a dopiero potem kolejne.
W zadaniu podano rozchód materiału udokumentowany dowodem RW/Rw oraz ilość i łączną wartość wydania. Pytanie sprawdza rozpoznanie nazwy metody wyceny stosowanej przy rozchodzie zapasów.
- FIFO – poprawnie wskazuje metodę "pierwsze weszło – pierwsze wyszło", powszechnie omawianą w rachunkowości zapasów.
- LIFO – to metoda "ostatnie weszło – pierwsze wyszło"; jest inną koncepcją przypisywania kosztu rozchodu (w wielu materiałach dydaktycznych przedstawiana jako alternatywa dla FIFO), więc nie pasuje, jeśli przedsiębiorstwo stosuje FIFO.
- HIFO – skrót kojarzony z podejściem "highest in, first out" (najdroższe jako pierwsze), nie jest standardową metodą wyceny rozchodu zapasów w typowych zadaniach z ewidencji materiałów na tym poziomie egzaminacyjnym.
- LOFO – nie jest przyjętą, standardową metodą wyceny rozchodu zapasów w tym obszarze; traktuje się ją jako dystraktor.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj regułę FIFO jako "najstarsze partie schodzą pierwsze". Gdy w zadaniach pojawiają się różne ceny zakupu w czasie, FIFO wpływa na to, czy koszt rozchodu bardziej przypomina ceny wcześniejsze czy późniejsze.
