Żywopłot jest zwykle wąskim, długim pasem nasadzeń (ciąg krzewów lub drzew) o stosunkowo stałej szerokości. W takim układzie najefektywniej sprawdza się rozwiązanie, które podaje wodę punktowo i równomiernie na całej długości, czyli linie kroplujące. Emitery w linii kroplującej dostarczają wodę wolniej, ale dokładnie do gleby w pobliżu systemu korzeniowego, co:
- zmniejsza straty wody na parowanie i znoszenie przez wiatr,
- ogranicza zwilżanie liści i pędów,
- ułatwia utrzymanie stałej wilgotności w pasie korzeniowym wzdłuż żywopłotu,
- jest wygodne w automatyzacji (sekcje, programator, stabilne dawki).
Rozwiązania zraszające częściej dobiera się do innych zastosowań. Mikrozraszacze mogą działać w rabatach, ale w żywopłotach często powodują większe straty wody i zwilżają część nadziemną, a przy wietrze dają mniej równomierne podlewanie. Zraszacze wynurzalne są typowe dla trawników i powierzchni wymagających zraszania "po powierzchni"; w pasie żywopłotu zwykle są mniej ekonomiczne i trudniejsze do ustawienia tak, by nie lać na ścieżki czy elewacje. Deszczownie przeznaczone są raczej do nawadniania większych areałów, a nie wąskich, liniowych nasadzeń; są też najbardziej podatne na straty i nierównomierność przy wietrze.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: nasadzenia liniowe (żywopłoty, szpalery) → nawadnianie kropelkowe, a powierzchnie (trawniki) → zraszacze. To pomaga szybko dobrać właściwy typ emitera do geometrii obiektu.
