Badanie przewodnictwa powietrznego i kostnego jest podstawą diagnostyki audiologicznej, ponieważ pozwala ocenić, jak dźwięk dociera do ucha i jak jest odbierany przez narząd słuchu. Do wykonania takich pomiarów stosuje się audiometr – przyrząd generujący bodźce akustyczne o kontrolowanej częstotliwości i natężeniu oraz umożliwiający podanie ich różnymi drogami.
W praktyce:
- dla przewodnictwa powietrznego bodziec podaje się przez słuchawki (lub wkładki douszne),
- dla przewodnictwa kostnego używa się przetwornika drgającego (wibratora) przykładnego do wyrostka sutkowatego lub czoła.
Odpowiedź "audiometr." jest więc właściwa, bo jako jedyna dotyczy aparatu do pomiaru słuchu i porównania obu dróg przewodzenia. Pozostałe propozycje odnoszą się do zupełnie innych parametrów fizjologicznych lub obszarów diagnostyki:
- "fotometr." służy do pomiarów związanych ze światłem (fotometrią), a nie do badań słuchu,
- "kapnometr." jest używany do monitorowania stężenia lub ciśnienia parcjalnego CO2 w wydychanym powietrzu, typowo w anestezjologii i intensywnej terapii,
- "adaptometr." wiąże się z oceną adaptacji (najczęściej wzrokowej, np. do ciemności), a nie z oceną przewodnictwa dźwięku.
W kontekście kwalifikacji związanej z urządzeniami elektronicznymi medycyny warto pamiętać, że audiometr to nie tylko "nazwa badania", ale realny system pomiarowy: generator sygnału, tory wzmacniające, przetworniki (słuchawki/wibrator), elementy sterowania i procedury kontroli poprawności działania. Na egzaminie często sprawdza się umiejętność powiązania mierzonej wielkości z właściwym przyrządem.
