Impozycja użytków (montaż) polega na takim ułożeniu stron publikacji na arkuszu drukowym, aby po wydrukowaniu, złożeniu i obróbce introligatorskiej uzyskać prawidłową kolejność i orientację stron. Do tego etapu potrzebny jest stabilny, przewidywalny plik produkcyjny, który wiernie przenosi wygląd stron i nie zależy od tego, czy w drukarni jest zainstalowana ta sama aplikacja i te same zasoby.
Dlatego w praktycznym workflow prepress najczęściej wykorzystuje się PDF jako plik "finalny" do dalszych operacji: preflightu, impozycji, naświetlania lub druku cyfrowego. PDF potrafi przenosić układ stron, grafiki, osadzone fonty oraz ustawienia związane z drukiem (w zależności od sposobu przygotowania), co ułatwia kontrolę i minimalizuje ryzyko zmian w wyglądzie.
Pozostałe formaty z odpowiedzi są typowo formatami edycyjnymi i wprost nie są przeznaczone do impozycji w sensie produkcyjnym:
- PSD to format projektu rastrowego (np. Photoshop). Może być elementem składowym publikacji, ale nie jest wygodnym nośnikiem wielostronicowego materiału do montażu, a dodatkowo jego interpretacja zależy od ustawień edycji.
- INDD to natywny plik składu (InDesign). Jest świetny do edycji, ale do przekazania do produkcji zwykle eksportuje się materiał do PDF, aby uniezależnić go od środowiska (fonty, łącza, wersje programu) i ograniczyć ryzyko niekontrolowanych zmian.
- DOCX to format edytora tekstu. Nadaje się do redakcji treści, lecz nie jest standardowym formatem produkcyjnym do impozycji; skład i przygotowanie do druku realizuje się innymi narzędziami, a dopiero potem generuje plik finalny.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy bezpośredniego wykonania impozycji, wybieraj format, który jest powszechnie traktowany jako plik wyjściowy do druku, a nie plik roboczy z programu do edycji.
