W ścianie jednowarstwowej całą funkcję konstrukcyjną i jednocześnie funkcję ochrony cieplnej spełnia jeden materiał murowy (z typową warstwą tynku). To oznacza, że elementy ścienne muszą mieć możliwie niską przewodność cieplną i taką budowę, która ogranicza ucieczkę ciepła (np. porowatość, układ drążeń, poryzacja).
Odpowiedź "bloczki z betonu komórkowego lub pustaki ceramiczne poryzowane" jest poprawna, ponieważ oba te wyroby są powszechnie kojarzone z technologią ścian jednowarstwowych: mają strukturę sprzyjającą ograniczaniu przewodzenia ciepła i umożliwiają uzyskanie dobrej izolacyjności bez dokładania osobnej warstwy ocieplenia.
Odpowiedź "cegły ceramiczne pełne lub bloczki z betonu kruszywowego" jest nieprawidłowa, bo są to materiały o większej gęstości i zazwyczaj gorszych parametrach cieplnych w porównaniu z betonem komórkowym czy ceramiką poryzowaną. Mogą być dobre konstrukcyjnie, ale w ścianie jednowarstwowej zwykle nie zapewnią wymaganej izolacyjności bez dodatkowych rozwiązań.
Odpowiedź "cegły ceramiczne klinkierowe lub cegły ceramiczne dziurawki" także jest nieprawidłowa. Klinkier jest przede wszystkim materiałem elewacyjnym i z reguły nie jest wyborem "pierwszoplanowym" dla uzyskania izolacyjności w ścianie jednowarstwowej. Dziurawki, mimo otworów, nie są typowym materiałem docelowym do takich przegród w kontekście izolacyjności.
Odpowiedź "bloczki silikatowe lub płyty gipsowo-kartonowe" jest błędna z dwóch powodów: silikaty są ciężkie i zwykle słabsze cieplnie (często stosuje się je w ścianach, które potem się ociepla), a płyty g-k są materiałem wykończeniowym, nie konstrukcyjnym elementem muru zewnętrznego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się warunek "z uwagi na izolacyjność cieplną" i "ściana jednowarstwowa", szukaj materiałów kojarzonych z niską przewodnością (beton komórkowy, ceramika poryzowana), a nie tych kojarzonych głównie z elewacją, wykończeniem lub dużą masą.
