W instalacjach ISDN w układzie magistrali pasywnej (także w wariancie rozszerzonym) warstwa fizyczna interfejsu abonenckiego S/T jest realizowana na dwóch parach przewodów. Oznacza to, że do poprawnego wykonania okablowania potrzebne są łącznie cztery żyły (2×2), czyli kabel określany jako 2‑parowy.
Dlaczego właśnie 2 pary? Jedna para nie zapewnia kompletnej drogi transmisji wymaganej przez interfejs (brakuje drugiej pary dla pełnego toru). Z drugiej strony 4‑parowy lub 8‑parowy kabel nie jest wymagany funkcjonalnie dla samej magistrali ISDN S/T — może działać jako "nadmiarowe" okablowanie, ale nie wynika z potrzeb interfejsu i w pytaniu jest traktowany jako odpowiedź błędna.
Jak interpretować odpowiedzi błędne:
- "1‑parowy" — typowy błąd wynikający z mylenia pary z "dowolnym kablem telekomunikacyjnym" lub z uproszczenia: skoro to jedna linia, to "jedna para". W ISDN S/T potrzebne są dwie pary.
- "4‑parowy" — częsta pułapka przez skojarzenie ze skrętką komputerową (Ethernet), gdzie spotyka się 4 pary. To jednak inny interfejs i inne wymagania.
- "8‑parowy" — wybór intuicyjny "na zapas" (heurystyka, że więcej par = lepiej), ale egzaminowo nie odpowiada wymaganiom konkretnej magistrali ISDN.
W praktyce serwisowej monter powinien umieć: (1) rozpoznać liczbę par w kablu, (2) dobrać ją do wymagań interfejsu, (3) unikać mieszania standardów okablowania z innych sieci (np. LAN) z instalacjami telekomunikacyjnymi starszego typu.
