Do ciągłego pomiaru temperatury strugi ciekłego żeliwa w praktyce dąży się do metody bezkontaktowej. Struga ciekłego metalu jest dynamiczna, gorąca i agresywna dla czujników kontaktowych, a dodatkowo warunki optyczne (dym, pył, tlenki) mogą się szybko zmieniać.
Odpowiedź "pirometr dwubarwowy" jest właściwa, ponieważ taki pirometr wyznacza temperaturę na podstawie pomiaru promieniowania w dwóch zakresach (dwóch "barwach"). W zastosowaniach przemysłowych bywa to korzystne, gdy emisyjność obserwowanej powierzchni nie jest stała albo gdy tor pomiarowy jest częściowo osłabiany przez zanieczyszczenia. Dzięki temu rozwiązanie lepiej nadaje się do stabilnego pomiaru strugi ciekłego żeliwa w trybie ciągłym.
Odpowiedź "pirometr jednobarwowy" jest mniej trafna w takim zadaniu, bo pomiar w jednej barwie zwykle silniej zależy od przyjętej emisyjności. Przy strudze metalu emisyjność może się zmieniać (np. przez utlenianie, zmiany powierzchni strugi, różną ilość żużla), co może pogarszać wiarygodność wskazań.
Odpowiedzi "termopara typu S" oraz "termopara typu K w osłonce kwarcowej" dotyczą czujników kontaktowych. Aby mierzyć temperaturę, muszą zostać wprowadzone w obszar pomiaru i utrzymywać stabilny kontakt cieplny. W przypadku strugi ciekłego żeliwa oznacza to narażenie na intensywne oddziaływanie termiczne, erozję i uszkodzenia mechaniczne; utrzymanie stałego, bezpiecznego i długotrwałego pomiaru ciągłego jest w praktyce trudne. Z tego powodu do monitorowania strugi częściej wybiera się rozwiązania optyczne.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "struga ciekłego metalu" i "pomiar ciągły", pierwszym skojarzeniem powinien być pomiar bezkontaktowy (pirometr), a następnie wybór typu mniej wrażliwego na zmienność warunków procesu.
