Lejek z warstwą ze szkła spiekanego (często nazywany lejkiem Schotta) to rodzaj lejka laboratoryjnego, w którym dno stanowi porowaty spiek szklany. Spiek pełni rolę stałego "filtra": przepuszcza ciecz, a zatrzymuje cząstki stałe o rozmiarze większym niż pory spieku. Z tego powodu podstawowym przeznaczeniem takiego lejka jest sączenie (filtracja), często także w układzie z podciśnieniem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "Do klarowania." Klarowanie to uzyskiwanie roztworu pozbawionego widocznych zawiesin. Jest to cel procesu, a nie nazwa konkretnego przyrządu. Klarowność można osiągnąć różnymi metodami (np. odstaniem i dekantacją, filtracją, wirowaniem). Lejek ze spiekiem jest narzędziem do filtracji, która może prowadzić do klarowania, ale nie jest "lejkiem do klarowania" jako odrębnej techniki.
- "Do dekantacji." Dekantacja polega na ostrożnym zlaniu cieczy znad osadu po jego opadnięciu, bez użycia przegrody filtracyjnej. W dekantacji typowo wykorzystuje się naczynie i ewentualnie bagietkę szklaną do kierowania strumienia, a nie lejek ze spiekiem, którego istotą jest właśnie porowata bariera zatrzymująca osad.
- "Do przesiewania." Przesiewanie dotyczy głównie materiałów sypkich i wykorzystuje sita o określonych oczkach. Lejek ze spiekiem szklanym jest przeznaczony do układów ciecz–ciało stałe (zawiesiny, osady), a nie do klasyfikacji ziarnowej proszków na sucho.
W praktyce laboratoryjnej i w nauczaniu zawodowym warto zapamiętać prostą regułę: jeśli w opisie pojawia się spiek (porowata przegroda), to mowa o filtracji/sączeniu. To przyrząd do rozdzielania fazy stałej od ciekłej, a nie do samego "przelewania" czy zlewania znad osadu.
