Wskaźniki natężenia pola (field strength meters) to przyrządy używane w technice antenowej i radiokomunikacji do pomiaru natężenia pola elektromagnetycznego w przestrzeni, czyli tego, "jak silne" jest pole w konkretnym miejscu. Mogą mierzyć składową elektryczną E (np. w V/m) lub magnetyczną H (np. w A/m). W praktyce pomagają ocenić poziom sygnału, zasięg, a także znaleźć miejsca o lepszym odbiorze lub wykryć źródła zakłóceń.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "Do pomiaru natężenia pola elektromagnetycznego"?
Bo właśnie ta wielkość jest mierzona bezpośrednio przez wskaźnik natężenia pola: przyrząd odbiera energię fali w przestrzeni (z użyciem odpowiedniej sondy/antenki pomiarowej) i wskazuje poziom pola w punkcie pomiarowym. To typowe narzędzie m.in. przy instalacji anten RTV/radiowych, w kontroli jakości sygnału oraz przy lokalizacji emisji niepożądanych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Do wyznaczania charakterystyki promieniowania" – charakterystyka promieniowania (kierunkowa) wymaga wykonania serii pomiarów dla wielu kierunków (kątów) i zwykle odpowiedniej geometrii stanowiska (np. poligon, komora). Pojedynczy wskaźnik pola nie "wyznacza" jej automatycznie; może co najwyżej dostarczyć punktowe dane do takiej procedury.
- "Do określania rezystancji promieniowania" – rezystancja promieniowania jest parametrem modelowym anteny, związanym z mocą promieniowaną i prądem w antenie. Nie wynika wprost z pomiaru natężenia pola w jednym punkcie i zwykle nie jest mierzona takim przyrządem.
- "Do obliczania zysku energetycznego" – zysk anteny określa się przez porównanie z anteną odniesienia i odpowiednią metodyką pomiarową. Sam odczyt natężenia pola bez jednoznacznego odniesienia i procedury nie daje bezpośrednio zysku.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli przyrząd "mierzy w powietrzu/terenie", to najczęściej dotyczy pola (E/H). Jeśli "mierzy antenę w torze", częściej chodzi o SWR, impedancję lub moc.
