W maszynach cyfrowych (produkcyjnych drukarkach/maszynach tonerowych lub atramentowych) podłoże musi być zgodne z możliwościami transportu arkusza oraz procesu utrwalania. Gramatura wpływa na grubość i sztywność papieru, a to z kolei decyduje o tym, czy arkusz zostanie poprawnie pobrany z podajnika, przeprowadzony przez tor papieru (rolki, prowadnice, moduły odwracania) i czy wydruk zostanie prawidłowo utrwalony.
Dlaczego "powyżej 350 g/m2"?
W praktyce wiele urządzeń cyfrowych ma ograniczenia dla bardzo grubych podłoży. Arkusze o bardzo dużej gramaturze częściej powodują zacięcia, problemy z rejestracją (pasowaniem), niedokładne dociśnięcie w zespole utrwalania lub odkształcenia. Stąd odpowiedź wskazująca na bardzo wysoką gramaturę jako taką, której zwykle nie powinno się stosować w typowym druku cyfrowym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 110-150 g/m2 – to zakres powszechnie używany w poligrafii do ulotek, papierów lepszej jakości, okładek cienkich itp. Zwykle mieści się w możliwościach większości urządzeń, więc nie jest typowym ograniczeniem "nie stosować".
- 160-200 g/m2 – to również częsty zakres dla zaproszeń, dyplomów czy folderów. W wielu maszynach jest to nadal standardowo obsługiwalne, choć czasem wymaga ustawień typu papieru i odpowiedniego podajnika.
- poniżej 100 g/m2 – niskie gramatury mogą sprawiać kłopoty (falowanie, prześwity, mniejsza sztywność), ale w kontekście typowych ograniczeń "maszyna nie powinna" częściej problemem są podłoża bardzo grube niż bardzo cienkie. Dodatkowo cienkie papiery są często przewidziane do prac tekstowych.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o gramaturach pamiętaj, że poprawna odpowiedź bywa związana z ograniczeniami mechaniki toru papieru i zespołu utrwalania. W realnej pracy zawsze należy odnieść się do specyfikacji konkretnego modelu, bo zakres gramatur może się różnić w zależności od urządzenia i konfiguracji.
