KWALIFIKACJA PGF6 - STYCZEŃ 2017

W rotograwiurze (wklęsłodruku) obraz drukowy znajduje się w postaci mikrozagłębień/komórek na cylindrze. Podczas drukowania cylinder jest pokrywany farbą, a następnie rakla zbiera z jego powierzchni nadmiar, pozostawiając farbę tylko w zagłębieniach. Dopiero ta porcja farby jest przenoszona na podłoże.

Z tego mechanizmu wynika kluczowa cecha materiałowa: farba musi swobodnie wpływać do komórek i jednocześnie pozwalać na skuteczne "wytarcie" powierzchni cylindra przez raklę. Dlatego w praktyce rotograwiura kojarzona jest z farbami o niskiej lepkości, czyli w postaci ciekłej (często opartej na rozpuszczalnikach, a w części zastosowań także na wodzie).

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne w ujęciu egzaminacyjnym tego pytania?

• "wodnych" – to określenie dotyczy rodzaju układu (nośnika/rozcieńczalnika), a nie samej postaci i lepkości. W praktyce można spotkać farby wodne do części procesów, ale kluczową cechą rotograwiury pozostaje niska lepkość i "ciekłość". Bez doprecyzowania pytania "wodne" nie jest jednoznacznym wyróżnikiem rotograwiury.
• "mazistych" – farby maziste/pastowe są typowe dla offsetu arkuszowego i wielu odmian druku offsetowego, gdzie farba pracuje w układzie farbowym walcowym i przenosi się w cienkiej warstwie. W rotograwiurze taka reologia utrudniałaby wypełnianie komórek i pracę rakli.
• "proszkowych" – farby proszkowe kojarzą się z tonerem w druku elektrofotograficznym (drukarki/urządzenia cyfrowe), gdzie proszek jest utrwalany termicznie. Nie jest to typowy materiał dla klasycznej rotograwiury.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się "mazista" i pytanie dotyczy wklęsłodruku, zwykle poprawna będzie odpowiedź związana z niską lepkością i ciekłą postacią farby.