Pytanie dotyczy doboru gatunków drzew i krzewów do siedlisk o lekkim zasoleniu. W praktyce architektury krajobrazu zasolenie pojawia się m.in. w pasach drogowych po zimowym utrzymaniu dróg oraz na glebach zdegradowanych. Zasolenie działa na rośliny dwojako: pogarsza pobieranie wody (stres osmotyczny) oraz może powodować toksyczne nagromadzenie jonów, co objawia się zasychaniem brzegów liści, osłabieniem wzrostu i zamieraniem pędów.
Odpowiedź "oliwnik wąskolistny (Elaeagnus angustifolia)" jest właściwa, ponieważ ten gatunek jest szeroko opisywany jako odporny na warunki trudne, w tym okresowe przesuszenie, ubogie podłoża i podwyższone zasolenie. Z tego powodu bywa rozważany w zieleni odpornej oraz w lokalizacjach narażonych na czynniki stresowe.
Pozostałe propozycje są mniej trafne w kontekście zasolenia:
- "buk pospolity (Fagus sylvatica)" – to gatunek wymagający dobrych warunków siedliskowych; w praktyce jest wrażliwy na wiele stresów miejskich, a zasolenie zwykle dodatkowo pogarsza jego kondycję.
- "magnolia japońska (Magnolia kobus)" – magnolie traktuje się jako rośliny ozdobne o dość specyficznych wymaganiach (m.in. dotyczących podłoża i stanowiska); nie są typowo kojarzone z tolerancją zasolenia.
- "olsza czarna (Alnus glutinosa)" – preferuje siedliska wilgotne i nadrzeczne; samo powiązanie z wodą nie oznacza odporności na sól. W terenach zasalanych (np. przy drogach) nie jest standardowym wyborem w kategorii "dobrze znosi zasolenie".
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o zasolenie szukaj gatunków kojarzonych z siedliskami skrajnymi (wiatr, susza, ubogie gleby, warunki miejskie) oraz często rekomendowanych do pasów drogowych. Nie utożsamiaj odporności na wilgoć lub mrozoodporności z tolerancją na sól – to inne mechanizmy stresu.
