W kontroli jakości surowców i paliw stałych kluczowe jest, aby wynik analizy laboratoryjnej odnosił się do całej partii (dostawy), a nie tylko do pojedynczego miejsca poboru. Z tego powodu stosuje się plan pobierania próbek, w którym określa się m.in. liczbę próbek pierwotnych (czyli pojedynczych poborów materiału w różnych punktach/ chwilach), z których następnie przygotowuje się próbkę ogólną (zbiorczą) i próbkę laboratoryjną.
Liczba próbek pierwotnych zwykle nie jest wyliczana "ze wzoru", lecz wynika z tabel lub zasad progowych zależnych od masy partii, tak aby wraz ze wzrostem masy i potencjalnej niejednorodności materiału wzrastała też liczba poborów. Dzięki temu ogranicza się ryzyko, że próbka będzie niereprezentatywna (np. pobrana tylko z jednego miejsca składowania albo tylko z wierzchniej warstwy).
Dla dostawy 2500 ton miału węglowego właściwa liczba próbek pierwotnych w tej konwencji zadaniowej to 51. Odpowiedzi "35 próbek" i "16 próbek" są typowymi wartościami zaniżonymi, które mogłyby pasować do mniejszych partii albo do uproszczonego, błędnego podejścia (zbyt mało poborów). Odpowiedź "50 próbek" bywa wybierana z przyzwyczajenia do liczb "okrągłych", ale w planach próbkowania często występują progi i zaokrąglenia, przez co poprawna liczba nie musi być wielokrotnością 5 lub 10.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać, że przy pytaniach o liczbę próbek pierwotnych decydujące są: masa partii, rodzaj materiału oraz przyjęty standard/procedura. Najczęstszy błąd to zastępowanie reguły tabelarycznej intuicją lub prostą proporcją.
