Drewno pierścieniowo-naczyniowe (gatunki liściaste) rozpoznaje się po tym, że w strefie drewna wczesnego w każdym słoju rocznym występują bardzo duże naczynia, ułożone pasmowo. Daje to na przekroju poprzecznym efekt wyraźnego "pierścienia" porów. W drewnie późnym naczynia są wyraźnie mniejsze.
Do najczęściej podawanych w praktyce przykładów drewna pierścieniowo-naczyniowego należą: dąb, wiąz i jesion — dlatego ten zestaw jest poprawny.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- olcha, jodła i klon — jodła jest gatunkiem iglastym (nie ma naczyń typowych dla liściastych), a klon i olcha są zwykle klasyfikowane jako liściaste o porowatości rozpierzchłej, więc zestaw nie spełnia kryterium "pierścieniowo-naczyniowe".
- sosna, buk i wierzba — sosna jest iglasta, a buk i wierzba nie są typowymi przykładami drewna pierścieniowo-naczyniowego (częściej zaliczane do rozpierzchło-naczyniowych). Zestaw miesza grupy o odmiennej budowie.
- brzoza, jawor i grab — to gatunki liściaste, ale nie są klasycznymi przedstawicielami pierścieniowo-naczyniowych; w ujęciu dydaktycznym częściej omawia się je jako rozpierzchło-naczyniowe.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawiają się gatunki iglaste (np. sosna, jodła), to taka opcja z definicji nie pasuje do klasyfikacji opartej o naczynia, bo iglaste ich nie mają w typowym ujęciu anatomicznym.
