Wysadziny mrozowe powstają wtedy, gdy w gruncie znajduje się woda (lub może dopływać), a temperatura spada poniżej zera. Kluczowy jest mechanizm migracji wody do strefy przemarzania: im większa zdolność gruntu do podciągania kapilarnego i zatrzymywania wody, tym większe ryzyko tworzenia się soczewek lodowych i unoszenia gruntu.
Odpowiedź "piaski." jest właściwa, ponieważ piaski są gruntami niespoistymi, zwykle o większych porach, co ogranicza kapilarne podciąganie wody oraz sprzyja odpływowi. W praktyce roboty ziemne i drogowe traktują piaski jako typowe grunty o małej podatności na wysadziny (oczywiście ocena szczegółowa zależy od uziarnienia i domieszek frakcji drobnej).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:
- "gliny." – gliny zawierają znaczący udział frakcji drobnej, która sprzyja zatrzymywaniu wody i jej kapilarnemu przemieszczaniu. To zwiększa ryzyko zjawisk mrozowych w strefie przemarzania.
- "pyły." – pyły (frakcja drobna) są klasycznie kojarzone z wysoką podatnością na wysadziny, bo łączą zdolność podciągania kapilarnego z możliwością dopływu wody do strefy zamarzania.
- "iły." – iły są bardzo drobnoziarniste i silnie wiążą wodę; choć przepuszczalność może być mała, obecność wody i struktura drobnych porów sprzyjają problemom w warunkach mrozowych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "wysadzinowości", myśl nie o nośności czy "twardości", lecz o wodzie i kapilarności. Grunty gruboziarniste (piaski, żwiry) zwykle są mniej wysadzinowe niż grunty drobnoziarniste (pyły, iły) oraz grunty spoiste z dużym udziałem frakcji drobnej.